Ово би требало да се броји као замало нервни слом. Без повода, само узроци. Баш на деветнаести, поздравили ме Стонси.
Притисла ме школа. Што друга година мора да буде толико тежа од прве? Уз то, још увек без девојке - било би толико лакше да је имам. Поврх свега, Слађа је још гора од мене са живцима, нарочито кад се попичка са Пиштом па сву негативну енергију изручи на мене. Седимо заједно, значи сваки дан од 14:00 до 19:05 осим недељом. А кад је нервозна, тачно зна где да ме гађа да и ја попиздим. И бољим данима ме добро расположење држи најдаље до четвртог часа, последња два сам већ "нервозан ко гроб".
Бар се она помирила с њим наредних дана, па је смањила притисак. Опет, читам шта сам писао, догађало ми се да упалим свећу и зурим у пламен по четврт сата, и слична чуда. Сад да ли сам то покушавао да смирим себе, или да глумим лудило да ставим себи до знања да ово постаје озбиљно, или... ко ће то сад знати. Мало сам излазио из винкле.
Драгана би се, пак, често нашла близу мене. Изненада, и јако близу. Пар пута сам је само слушао како се исповеда, да олакша себи - једном сам тако стајао, држали се за руке док ми је причала, скоро да се онесвести, зато се држала. Онда се нагла преко мене да дохвати нешто од Слађе, уф, баш близу. Обећао себи да ћемо то растојање једном и смањити.
Марко Бозон ме такође преместио у прву клупу на својим часовима, не толико за казну, колико да ме одвоји од Слађе.
23-XII-2020 - 10-XI-2025